Lód i morze polarne
Antarktyda i wody wokół niej. Temperatury spadają poniżej −50 °C, a kluczowym zasobem jest lód morski, pod którym rozwija się kryl.
Pingwiny kojarzą się z lodem, ale zasiedlają bardzo różne środowiska — od skutej lodem Antarktydy, przez chłodne wyspy subantarktyczne, po umiarkowane i ciepłe wybrzeża Afryki, Ameryki Południowej oraz Australii. Kliknij punkt na mapie, aby poznać szczegóły.
Mapa poglądowa (schematyczna). Punkty pokazują główne regiony lęgowe.
Antarktyda i wody wokół niej. Temperatury spadają poniżej −50 °C, a kluczowym zasobem jest lód morski, pod którym rozwija się kryl.
Chłodne, wilgotne i wietrzne wyspy, porośnięte trawami i mchami. Idealne miejsca do zakładania dużych kolonii lęgowych.
Chile, Argentyna, Falklandy, Nowa Zelandia i południowa Australia. Pingwiny gnieżdżą się tam w norach i szczelinach skalnych.
Zimne prądy (np. Prąd Benguelski) sprawiają, że u wybrzeży Afryki Południowej woda jest bogata w pokarm mimo ciepłego klimatu.
Pingwiny ewoluowały na półkuli południowej i nigdy naturalnie nie skolonizowały Arktyki. Choć podobny klimat panuje np. na Grenlandii, pingwiny nie potrafią konkurować z tamtejszymi drapieżnikami — niedźwiedziami polarnymi, lisami i ptakami morskimi.
Warto wiedzieć, że dawniej żył „pingwin północy” — alczyk wielki (Pinguinus impennis). Był to nielotny ptak arktyczny, który z wyglądu przypominał pingwiny, ale nie był z nimi spokrewniony. Został wytępiony w XIX wieku.