O pingwinach

Definicja i pochodzenie

Pingwiny (Sphenisciformes) to rząd nielotnych ptaków morskich. Ich najbliższymi żyjącymi krewnymi są prawdopodobnie ptaki rurkonose oraz nury, choć ewolucyjne korzenie pingwinów sięgają głęboko w przeszłość.

Najstarsze znane skamieniałości pingwinów pochodzą sprzed około 60 milionów lat, z czasów po wymieraniu kredowym. Wczesne formy, takie jak Waimanu z Nowej Zelandii, potrafiły jeszcze stać wyprostowane, ale już znakomicie pływały. Z biegiem czasu pingwiny wyspecjalizowały się w nurkowaniu, tracąc zdolność lotu na rzecz pływania.

Dawniej żyły również pingwiny olbrzymie — np. Kairuku i Palaeeudyptes — które osiągały nawet 1,5–2 m wzrostu. Współczesne gatunki są znacznie mniejsze i zasiedlają wyłącznie półkulę południową.

Cechy wspólne

Nielot, ale znakomity pływak

Skrzydła pingwina przekształciły się w sztywne, płaskie płetwy, którymi porusza jak wiosłami. Kości są ciężkie i zbite (nie są pneumatyczne jak u ptaków latających), co ułatwia nurkowanie i ogranicza wyporność.

Upierzenie i izolacja

Gęste, zachodzące na siebie pióra tworzą wodoszczelną warstwę, pod którą znajduje się powietrze i tkanka tłuszczowa. Pingwiny natłuszczają pióra wydzieliną gruczołu kuprowego, utrzymując je w doskonałej kondycji.

Termoregulacja

W zimnie pingwiny ograniczają utratę ciepła, tuląc się w grupy i zmniejszając powierzchnię ciała. W upale rozchylają pióra i rozkładają płetwy, aby oddawać nadmiar ciepła.